ایران بحث

بررسی جامعه شناختی رفتار کوفیان در زمان قیام امام حسین (ع)

نوشته : شاهرخ احمدزاده 

در ادبیات شیعی اهل کوفه بودن مذمت شده و به خیانت پیشگان کوفی گفته می شود و همیشه صفاتی را بر این مردم تعریف کرده و اوصاف خائنین را با خصلت های مردم کوفی می سنجیدند 
تحلیل  ما در این مقال کاوش جامعه شناختی مردمان کوفی زمان اتفاقات مهم تاریخ اسلام می باشد که در مقدمه به معرفی این شهر مهم تاریخی می پردازیم .
شهر کوفه به دستور عمر بعد از پیروزی سعد وقاص بر لشکر ایران بنا گردید و سعد لشکرش را که از قبایل مختلف بود در این شهر اسکان داد و کوفه شهری پادگانی شامل امرا فرماندهان و جنگجویان از طوایف مختلف عرب بود ارتشیانی که از بیت المال می خوردند و باید به هنگام جنگ آماده نبرد می شدند حال مردمانی تنبل و منفعل بودند که داد حضرت علی (ع)را در آورده بودند لذا می فرماید کاش شما را نمی دیدم و نمی شناختم شناختی که برای من پشیمانی و حزن اندوه به دنبال داشته و بعد حضرت در خطبه 25 آنان را نفرین می کند 
مذمت کوفیان در کلام امیرالمومنین 
برای علاقه مندان تحلیلی تاریخ اسلام بخصوص قیام حضرت امام حسین (ع)-شرح خطبه 25 و 29 و خطبه معروف قاصعه (192) توصیه می گردد اگرچه شرح این خطابه های بلند ودرد آور حضرت در مجال عرضه این ناقص الفهم نیست اما برای تحلیل آنچه در سطور بعدی در شناخت خصوصیات این جماعت بیان خواهم داشت ضرورت دریافت این کدهای فهمی برای خواننده سطور لازم است .
«ای مردمی که بدن هایتان جمع است و خواسته هایتان با هم اختلاف دارد »
«قسم به خدا فریب خورده کسی است که فریب شما را بخورد»
 «خدا بکشد شما را به خدا شما پرکردید قلب مرا از چرک غیظ و خشم جرعه جرعه به من آشاماندید جرعه های غصه را ..... تا حدی که گفتید علی بن ابیطالب مرد شجاعی است اما علم جنگ ندارد »
«ای شما که شبیه مردان هستید اما مرد نیستید حلم شما چون اطفال است و عق شما چون زن های تازه عروس است »
«ای کوفه اگر بنا است فقط تو باشی آن هم با این همه گردبادها و اختلافات داخلی خدا رویت را سیاه کند »
«خدایا این جمعیت از اصرار من برحق خسته شدند من هم از این جماعت خسته  شدم من آنها را ناراحت کردم آنها نیز مرا  خدایا عوض اینها رفیق های بهتری به من بده »
وقتی مردم قابلیت و استعداد این را نداشته باشند که رهبر عادل حق گو بر آنها حکومت کند اینجا نفرین می شوند « و بدتر از من به آنها بده »
«خدایا دل اینها را آب کن »
حضرت به جای مردمان کوفی از خداوند هزار اسب سوار از طایفه فراس بن غنم داده شود 
این فرمایشات حزن آلود امیرالمومنین در خطبه های 29 و 25 روشن است و البته خطبه قاصعه که امیر المومنین (ع) سوار بر شتر در تحقیر صفات شیطان ، مردم کوفه را در اواخر عمر مبارکشان نکوهش نموده است که مطالعه آن علاوه بر دستاوردهای اخلاقی در شناخت خصوصیات این مردم مهم می باشد .

کوفه شهر ملوک الطوایفی بود شهری متعلق به ارتشیان باهر درجه ومقام تا سربازی پیاده از هر قبیله و عشیره در عرب که در فرهنگ عرب عشیره و قبیله برایشان مهم بود و هر مسئله ای که عصبیت قبیله ای را تحریک می کرد برای مردمانی که روحیه تفاخر به قبیله را داشت همیشه با جنگ و نزاع همراه بود امام علی (ع) از این فرهنگ به ستوه آمده بود و در خطبه قاصعه (192) قصد شکستن این تعصب قبیله ای را داشت 
حضرت در اول خطبه می فرماید شیطان اولین کسی بود که دارای تکبر بود بر آدم فخر فروخت و دراثر همین استکبار ملعون ازل و ابد شد »
حضرت علی (ع)در ادامه خطبه می فرمایند آتش عصبیت که در قلب هایتان پوشیده است خاموش کنید و می فرمایند ریشه این عصبیت ها از شیطان است .
علاوه بر امام علی (ع) حضرت زینب (س)در خطبه معروف خود به کوفیانی که در اندوه امام حسین (ع) می گریستند  نفرین کنان فرمود « دیده هایتان از گریه تهی باد » 
امامان و بزرگان شیعی در ذم اهل کوفه سخنانی را بیان فرموده اند ....

ادامه مطلب را کلیک و مطالعه بفرمایید 

نوشته :شاهرخ احمدزاده

به بهانه سالگرد 28 مرداد 1332 این اتفاق مهم تاریخی را از منظر تحلیل منش سیاسی نخست وزیر وقت دکتر محمد مصدق بررسی خواهیم نمود با اذعان به ابعاد مختلف جریان کودتا که قصور این رئیس دولت از دخالت بیگانگان  را برایمان روشن تر سازد 

28 مرداد سال 1332 برای تاریخ معاصر ایران اهمیت دارد ، محمدرضا شاه با اختیارات محدود از سوی مجلس روبرو بود و تبعید اطرافیان قدرتمندش با لایحه نمایندگان مجلس برای شاه وابسته ایران سخت بود 
 درباری فاسد که از آتش زیر خاکستر دیکتاتوری رضاشاه میر پنج بدر آمده و درباریانی که افسار گسیخته فساد را رهبری می کردند

در این میان نقش شاهدخت اشرف قلوی متنفذ محمدرضا شاه عیان بود و مصدق که نگران توطئه وی بود  با اقتدار اول این عنصر نامطلوب پهلوی را مجبور به ترک وطن کرد  این طرد البته ظاهر مساله بود و اشرف همچنان سازمان یافته و پنهانی در حاکمیت و دستگاه غیر رسمی حکومت و مطبوعات نفوذ داشت و مقدمات بازگشت خود بدون استقرار نهادهای نظارتی مدنی را می چید و عاقبت در مرداد 1332 با اوج کودتا به ایران برگشت 
در   28 مرداد سال 1332 اگرچه مصدق نبرد قدرت را باخت ولی در سطور تاریخ و اذهان مردم سربلند و قهرمان بود درستکاری و استقامت او در برابر استعمار انگلستان شروع مبارزات بیداری مردم بود اراده قوی خوی سرکش مصدق با مهرورزی و صداقت او را در میان آحاد مردم مورد احترام قرار داده بود.  وی یک ناسیونالیست دو آتشه و مقید به برخی اصول آزادی لیبرالیسم بود
اما در این مقال و فرصت اندک در شکست سیاسی مصدق به دو نقش متضاد سیاسی او اشاره می کنیم تا ابعاد موضوع کودتای 28 مرداد را کمی تفسیر کنیم تا در پایان اثرات آن بر پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره) را دریابیم 
بی شک این بررسی سیاسی نیازمند تحلیل شخصیت سیاسی خواهد بود 
مصدق در سیاستمداری دو نقش داشت 
اول اینکه نخست وزیری قانون مدار و ناسیونالیستی لیبرال بود .
دوم قهرمان مبارزه با استعمار و قطع منافع آنها از ایران بود 
اگرچه این دو خصیصه شایسته مردان حکومت است ولی علت اصلی ناکامی مصدق تضاد میان این دو نقش بود زیرا مشخصات این دو نقش و توقعات ایجاب کرده با همدیگر قابل جمع نیستند . ..

برای ادامه مطلب ادامه مطلب  را کلیک فرمایید ...

مایک لی این مرد همه کاره که هم کارگردان، هم فیلمنامه نویس است در 20 فوریه سال 1943 در انگلستان به دنیا آمد. او در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک به تحصیل پرداخت و برای کمپانی سلطنتی شکسپیر بازیگری کرد. در دهه 60 ابتدا یک کارگردان تئاتر بود و سپس در دهه 70 بود که رو به فیلم های تلویزیونی و نوشتن آثار و کارگردانی برای تلویزیون پرداخت.                                                                 

گاهی اوقات آثار او با یک کارگردان بریتانیایی دیگه به نام کن لوچ مقایسه می شود چون هر دو کارهاشون متمرکز بر زندگی روزانه، مشکلات اجتماعی و رئالیسم اجتماعی است. اکثر فیلم های مایک لی در دل شهر و زندگی شهری است و شخصیت های فیلم های او افرادی معمولی و ساده نظیر همسایه خانه بغلی شما هستند ! مایک لی کارهایش را اغلب بدون یک فیلم نامه شروع می کند و اجزای اصلی فیلم را کنار هم قرار می دهد و سپس اجازه میدهد در طول مراحل فیلم سازی این بازیگرها باشند که با بدیهه گویی قسمت زیادی از فیلم را تشکیل دهند، بهترین نمونه در این زمینه را می توان در فیلم " عریان " دید که بعدا مفصل به آن می پردازیم.یکسری منتقد این شیوه فیلم سازی مایک لی را مورد نکوهش قرار می دهد و می گویند او با این شیوه باعث می شود بازیگر مورد استثمار قرار گیرد ولی نظر شخصی من این است زمانی که فیلم رئال می سازی ولایه های پنهانی در فیلمت وجود ندارد ( بر خلاف فیلم عریان که البته در اون هم بدیهه گویی غوغا می کند ) شخصیت ها انگار زندگی روزانه و افکار خود را بیان می کنند پس نیازی به فیلم نامه نیست.  در دهه 70 مایک لی 9 نمایشنامه تلویزیونی ساخت آثاری نظیر Nuts in May ، آثاری که بیشتر هجو آمیز بودند وسعی می کردند پیش پا افتادگی جامعه را نشان دهند.

در سال 1988 او فیلم " High Hopes " را ساخت و فیلم های بعدی او یعنی " عریان " Vera Drake کمی متفاوت تر به نسبت آثار قبلی و حتی بعدی او هستند، فیلم های بی رحمانه، من میگم تاریک تر و نگاهی بدبینانه تر به همه چیز.
سال 2005 بازگشت مایک لی به تئاتر بود و او بعد از سال ها غیبت نمایشنامه جدید خود را در لندن روی صحنه برد. در این نمایشنامه با خانواده یهودی جناح چپی سکولاری مواجه هستیم که یکی از اعضای خانواده به دین رو می آورد، این اولین باری بود که مایک لی از یهودی بودن خانواده اش در آثارش استفاده می کند.
شیوه کار مایک لی به این صورت است او ابتدا طرحی از اینکه چطور باید اوضاع پیش رود می کشد ولی تمامی قضایا و اهداف را در اختیار تیم بازیگری قرار نمی دهد تا آن ها سرنوشت خود را در فیلم بیابند و بسته به پاسخ واقعی خود به حوادث واکنش نشان دهند.حوه آماده سازی بازیگران در فیلم های مایک لی به این صورت است که ابتدا آن ها به طور خصوصی با کارگردان دیدار می کنند و سپس به یکدیگر معرفی می شوند انگار شخصیت های آن ها در زندگی شخصی با یکدیگر مواجه شده اند.نظر شخصی این است که این نوع فیلم سازی یک نوع ریسک است چون بداهه گویی در سینما و اون هم سینمایی نظیر مایک لی که اکثرا فیلم های درام می سازد و رئالیسم است کمی ریسک است تا سینمای کمدی که هر شخصی یک طنز نهفته درشخصیتش دارد ولی این فرمول تا به امروزه در سینمای او جواب داده است !در مصاحبه ای که با لورا میلر مایک لی داشت اظهار کرد : من فیلم هایی می سازم که واقعا سبک دارند، ولی سبک تبدیل به جایگزینی برای حقیقت و واقعیت نمی شود.رویای مایک لی نمایش دادن زندگی معمولی و روتین انسان ها، زندگی واقعیست، او تصمیم های شجاعانه ای می گیرد تا بتواند واقعیت را به تصویر بکشد. او برنده جوایز بی شماری درجشنواره های فیلم اروپا بوده است.

رازها و دروغ ها ، الکی خوش ، آقای ترنر، برهنه ، دختران کار ، زندگی شیرین است ، سالهای دیگر ،پیترلو از جمله آثار وزین او.در سینمای جهان است. 

یادداشتی بر یازدهمین فیلم میکل آنجلو آنتونیونی 
آگراندیسمان 1966

آگراندیسمان ( Blowup) محصول سال 1966 یازدهمین فیلم میکل‌آنجلو آنتونیونی است که بر پایهٔ داستان کوتاهی از خولیو کرتاثار ساخته شد.آگراندیسمان ازنظرلغوی به معنی بزرگنمایی تصویر در عکاسی است. در این فیلم عکاسی در زندگی خود به مفهوم نیستی و پوچی رسیده است و زندگی‌اش مملو از بی‌علاقگی و پر از بی‌اعتمادی‌های خودخواهانه است، در حین عکاسی، ناخواسته صحنه‌ای را برداشت می‌کند که بعدها در حین ظهور نگاتیو نمایانگر یک صحنه قتل است.

در آگراندیسمان با دو موضوع اصلی درگیر می‌شویم:

عدم یا وجود، واقعیت یا توهم. عکاس در «آگراندیسمان» می‌خواهد با بزرگنمایی تصویر به واقعیت پی ببرد اما هرچه جلوتر می‌رود به جای نزدیک شدن به حقیقت، از آن فاصله می‌گیرد. مخصوصا وقتی که متوجه می‌شود در نگاتیوهای ظهوری‌اش دیگر اثری از جسد نیست که کنایه‌ای است از شکست باورهای انسانی و حس ناامیدی، تنهایی و یاسی که در آن زمان در جامعه‌های مدرن حاکم بود.  در آگراندیسمان آنتونیونی مرز بین خیال و واقعیت را می‌شکند و بیننده را در فضایی قرار می‌دهد که حتی به چشمان خود نیز نمی‌تواند اعتماد کند. یعنی نوعی عنصر سورئال را درگیر دنیای فیلم می‌کند و به راستی هیچ چیز حقیقت مطلقی نمی‌یابد و ما هیچ‌ گاه موفق نمی‌شویم تا بفهمیم همه این‌ها زاییده تخیل عکاس بوده یا واقعا اتفاق افتاده‌اند. این کار باعث می‌شود تا پیاده سازی دنیای مورد نظر امکان پذیر شود و در نتیجه آنتونیونی قادر به ساخت پایان بندی بی‌نظیری مثل پایان بندی این فیلم شود. در نتیجه‌ عناصر دنیای آگراندیسمان با منطق سازگار نیستند. عکس‌ها ناپدید می‌شوند. توپ‌ها خیالی هستند. جنازه غیب می‌شود و… این توهم و خیال در جای جای دنیای خواب گونه فیلم دیده می‌شود. . آنتونیونی خود درباره این فیلم می‌گوید: “من نمی‌دانم واقعیت چیست. واقعیت همیشه از ما می‌گریزد و بی‌وقفه تغییر شکل می‌دهد، هنگامی که به نظر می‌رسد به آن دست‌یافته‌ایم، موقعیت از قبل تغییر یافته است.”

در فیلم اگراندیسمان بر خلاف فیلم های دیگر آنتونیونی قهرمان فیلم یک مرد است  تمرکز بر روی شخصیت اصلی - "توماس" - است و پیرنگ حالت‌ی اپیزودیک دارد که هر اپیزود در مکانی جداگانه رخ می‌دهد‌ و توماس در همه آنها حضور دارد. از سوی دیگر وقایع را از دید توماس می‌بینیم و پا به پای او در شناخت آنها پیش می‌رویم . اتفاقات، منطق سببی مشخصی ندارند و عنصر تصادف نقشی پر رنگ در پیشبرد اتفاقات دارد. مثلا توماس به طور اتفاقی زوج ناهمگون را در پارک می‌بیند و در نهایت پایان‌بندی مبهم و باز است . "آگراندیسمان" به ظاهر فیلمی است معمایی که به بررسی ماجرای یک قتل می‌پردازد. اما در پس این داستان تکراری، مفاهیمی عمیق نهفته است: "تلاش برای کشف حقیقت"، "هنر نگاه کردن" و "انتقاد از زندگی مدرن". آنتونیونی در پوشش این داستان پر کشش و تعلیق به انتقاد از روش‌های زندگی مدرن و حکایت سرگشتگی انسان معاصر می‌پردازد . داستان فیلم در دهه‌ی ۱۹۶۰ در لندن می‌گذرد. در این سال‌ها انقلابی در شیوه‌ی زندگی، رفتار و اخلاقیات به خصوص در میان هنرمندان جوان، تبلیغات‌چی‌ها، خالقان مد و نوازندگان موسیقی پاپ پدید آمده بود و توماس هم به نحوی این اصول را برای زندگی انتخاب کرده است. به قول خود آنتونیونی : "توماس سعی می‌کند زندگی کند، به خوشبختی اعتقاد دارد، به خصوص سعی می‌کند خوشحال باشد و همین‌‌جا است که اتفاقی برای او می‌افتد که نطفه‌ی شک را در آنچه به آن معتقد است به وجود می‌آورد". به عبارت دیگر توماس از سویی به شیوه دوستان و اطرافیان خود زندگی می‌کند و از سوی دیگر به این شیوه زندگی شک می‌کند . فیلم در عین حال به بررسی تحلیلی از واقعیت و رابطه توماس - و به طور کلی نوع بشر - با آن می‌پردازد. آنتونیونی در این فیلم به واقعیت، خاصیتی سیال می‌بخشد. واقعیتی که در لحظه‌ای وجود دارد و لحظه‌ای دیگر نیست 
آگراندیسمان بدون شک یکی از بهترین و کامل‌ترین فیلم‌های سینمای مدرن محسوب می‌شود. آنتونیونی در این فیلم به تسلطی بی‌نظیر بر ابزار سینمایی برای بیان مفاهیم مورد نظرش می‌رسد.
«سکانس طلایی فیلم ، سکانس پایانی »

سکانس پایانی فیلم آگراندیسمان، یکی از بهترین پایان‌بندی‌های سینمایی است آنتونیونی، در تمامی طول این فیلم به انحاء مختلف، چه از رهگذر فرم و چه محتوا، می‌کوشد تا به مخاطب چنین القاء کند که «آنچه می‌بینید» لزوما با «آنچه هست» یکی نیست. به بیانی ساده، آنتونیونی بر آن است تا مرز بین پندار (خیال) و واقعیت را مخدوش سازد. واقعیت، سیال و ناپایدار است و به سرعت تغییر شکل می‌دهد و آنچه به گمان خود تجربه کرده‌اید در لحظه‌ای دود می‌شود و به هوا می‌رود. همانند عکسی که هر چه آن را بیشتر بزرگنمایی کنید، وضوح آن کمتر خواهد شد. اما در این سکانس پایانی، ما با رویکردی خلاف آنچه تا کنون فیلم قصد القاء آن را داشت مواجه می‌شویم. هنرپیشه اصلی، که به حرفه عکاسی مشغول است، سرخورده و مایوس از آنچه بر او گذشته، در کنار زمین تنیسی سرگردان است که ناگهان عده‌ای جوان سرخوش وارد زمین شده و دو نفر از آنها مشغول بازی می‌شوند در حالیکه سایر جوان‌ها به تماشای بازی آن دو می‌ایستند. نکته در این است که بازیکن‌های ما نه توپ دارند و نه راکت ولی چنان با جدیت بازی می‌کنند که گویی توپ و راکتی در کار است و تماشاچی‌ها هم با جدیت هر چه تمام مسیر توپ خیالی را از این سو به آن سو دنبال می‌کنند. آرام آرام دوربین هم به گونه‌ای رفتار می‌کند که گویی واقعا توپی در کار است و مسیر توپ خیالی را در آسمان دنبال می‌کند. منِ مخاطب هم برای لحظه‌ای دچار این تردید می‌شوم که شاید واقعا توپی وجود دارد. در انتها توپ خیالی از محدوده زمین به بیرون می‌افتد؛ یکی از بازیکن‌ها از هنرپیشه اصلی می‌خواهد که توپ را به داخل زمین پرتاب کند؛ او هم به سمت توپ می‌رود و آن را برداشته و سبک سنگین می‌کند و سپس به داخل زمین می‌اندازد. دوربین روی چهره هنرپیشه ثابت می‌ماند ولی ما (به همراه هنرپیشه) اکنون دیگر صدای خوردن توپ به راکت تنیس را می‌شنویم. تا قبل از این سکانس آنتونیونی از ما می‌خواست آنچه را که می‌بینیم باور نکنیم ولی در این انتها از ما می‌خواهد آنچه را که نمی‌بینیم باور کنیم؛ از ما می‌خواهد که غرق در این نمایش پانتومیم‌وار شویم و قدم به عالم خیالی «هنر» بگذاریم. چرا که این «هنر» است که به چیزی ورای «واقعیت»، به «حقیقت» اشاره می‌کند؛ و این چنین کارگردان بزرگ سینما به هنر، و عالم خیالی‌ای که می‌آفریند، ادای احترام می‌کند.

فیلم اگراندیسمان را با فراغت خاطر در 114 دقیقه حذاب تر از دیگر فیلم های این کارگردان بزرگ ایتالیایی ببینید و مفهوم حقیقت و خیال سیالیت و درک ناپایداری در جامعه مدرن و انسان های بی هویت را دریابید .

تصوير زیر مربوط به سربازان مسلمان لشکر سيزدهم آلمان نازي در سال 1943 است که در حال اقامه نماز هستند. 
ظاهرا اين عکس مربوط به بوسنيايي هايي است که در قالب يک لشکر اس اس با آلمان همکاري مي کردند. از اين لشکرهاي همکار از مليت هاي مختلف در طول جنگ جهاني وجود داشتند.
دهه 1920 خطرناکترين سالها براي رهبران سياسي در آلمان بود.و رهبران سياسي براي کنار زدن رهبران ديگر احزاب از هيچ کاري خودداري نمي نمودند.يکي از اين احزاب،حزب نازي آدولف هيتلر بود که به سال 1923 به دستور وي،گروه اس آ تشکيل شد که در اوايل داراي 200 نفر بود ولي چندي بعد نامي بس رعب انگيز به خود گرفت.رهبر اين گروه (ارنست روهم) بود.
در سال 1930 هيتلر به هانريش هيملر دستور تشکيل يک گروه جديد را داد،هيملر نيز گروه گارد مخصوص محافظين آدولف هيتلر را تشکيل داد که نام آنها را (SS) گذاشت،هيملر تصميم گرفت که از گروه گمنام (SS) يک سازمان بزرگ بسازد که حزب را براي نيل در اهدافش ياري کند.اين گروه بعدها جايگاهي آهنين در تاريخ آلمان يافت.
نيروهايي که هاينريش هيملر وياران او براي اس‌اس استخدام مي کردند گلچيني بودند از بهترين ، نيرومندترين و وفادارترين جوانان آلماني که هم از ديد جسمي، روحي،ذهني وعقيدتي برتر بودند.
 

بزرگی را گفتند: ذکری عنایت فرمایید.
فرمود: 
به ذکر شریف سکوت مشغول باشید...

مقاومت «  نه » گفتن در فیلم شیطان وجود ندارد با توجه به دو نظریه سیاسی معاصر 👇🏼

با کش و قوس های روحی کنار آمدم و بالاخره بعد از اکراه از تماشای فیلم پروسر صدا و به حتم سیاسی محمد رسول اف دیدم و نیات اهدای جایزه برلین را خوب درک کردم اما فیلم با نواقص جدی که داشت دو نظریه سیاسی معاصر را در متن مضمونی خود همراه داشت  .

از تحلیل ایپزودها چهارگانه بگذریم و این دو نکته را دریابیم 

 در فیلم شیطان وجود ندارد در ایپزود سوم  شیرین مادر نعناع  به جمله‌ای از ‌واتسلاو هاول نویسنده و رئیس جمهور جمهوری چک و نظریه پرداز سیاسی  اشاره می کند و به جواد سرباز اجرای احکام زندان و نامزد دخترش  می‌گوید قدرت تو در نه گفتنت است. 
همه ما این قدرت را داریم که در برابر موقعیت‌های غیرانسانی که از ما به عنوان ابزاری استفاده می‌شود  طفره برویم، نه بگوییم، و اجازه ندهیم با ما به عنوان یک ابزار یا یک حلقه از زنجیره قدرت استبدادی رفتار کنیم .

معلوم است که وقتی شما به یک قدرت  نه می‌گویید، وقتی به استبداد نه می‌گویید، هزینه‌ای را برای زندگی‌تان [می‌پردازید و] می‌پذیرید. اما تلاش رسول اف کارگردان شیطان وجود ندارد این است که فیلم درباره مرارت و سختی و در عین حال زیبایی نه گفتن باشد.
دومین نظریه با توجه به عنوان فیلم پلید وجودندارد از هانا آرنت بانوی نظریه پرداز سیاسی معاصر است  نظریه ابتذال شر ...
 هانا آرنت بعد از این‌که در دادگاه آیشمن شرکت می‌کند، به این نتیجه می‌رسد که آیشمن یک هیولا نیست و ورای انجام فجایع بشری، الزاماً شما نیاز به یک شیطان یا هیولا ندارید، بلکه انسان‌هایی که رفتار غیرمسئولانه دارند و اهل فکر کردن نیستند و از دستگاه استبداد و قدرت اطاعت کورکورانه می‌کنند، می‌توانند منبع اصلی یک سری از فجایع مهم بشری باشند

فیلم شیطان وجود ندارد برنده خرس طلایی برلین ساخته محمد رسول اف کارگردان مستقل سینمای ایران را ببینید علیرغم کاستی ها سینمایی دو ایپزود آخر این فیلم کشش مضمونی و فرمی خوبی دارد هر چند در فرصت آتی در مورد چهار ایپزود جنجالی این فیلم جداگانه مطالبی خواهم نوشت ولی این دو نکته را در کلیت فیلم عرضه نمودیم .

ش. احمدزاده

✍ شاهرخ احمدزاده

امروز معنی بزرگداشت روز غدیر اهتمام به مسائل جامعه و تلاش برای عزت بخشیدن به شهروندان و بسط عدالت برای همه است .

                   "امام موسی صدر"

۱- روش حفظ غدیر که ائمه معصومین (ع) آن را دنبال می کردند ، دارای دو مشخصه است ؛ یکی تسلیم نشدن و تأیید نکردن فرهگ ظالمانه ای که می خواهد غدیر را در دل تاریخ دفن کند ، و دیگر مقابله تندنکردن با سایر مسلمانان تا جامعه اسلامی دچار اختلاف داخلی نشود ، این راهی است که فرزندان غدیر جلوی پای شیعیانشان گذاردند تا در طول تاریخ ، شیعیان از غدیر بهره مند شـــــــوند و در روز مرّه های دوران ظلمات استحاله نگردند و هم بتوانند در بلوغ تاریخ ، غدیر را با تمامیت خود ظاهر گرداند . و لذا است که امیرالمؤنین (ع) می فرمایند : « فَصَبَرتُ وَ فِی العَینِ قَذی ، وَ فِی الحَلق شَجی » یعنی ؛ صبر کردم در حالی که در چشمم خار بود ( نمی توانستم بر هم بزنم و آنچـــــه می گذرد را نبینم ) و در حلقم تیغ بود ( و نمی توانستم فریاد بزنم ).

۲- شرایط تاریخی امروز ما شرایطی است که زمینه ظهور هر چه بیشتر غدیر به عنوان تنها راه نجات مسلمین فراهم شده است و لذا نه تنها باید از مهلکه اختلافات و فتنه های داخلی ، بلکه از دام اختلافات مذهبی بین شیعه و سنی نیز عبور کنیم.

شیعه به کمک پیام غدیر مسئولیت ارتقاء تمام جهان اسلام را به سوی تمدن بزرگ اسلامی بر عهده دارد وباید شرایط بازخوانی مسأله صدر اسلام را برای جوانان اهل سنت فراهم کند تا آن ها نیز به جای داشتن اسلام منفعل از جهان استکباری ، به اسلام تأثیرگذار و نقش آفرین در جهان امروز بگروند . و لذا شیعه باید غدیر را در شرایط جدید بازخوانی کند.

آری ! غدیر ؛ برنامه خدا است برای تکمیل اسلام ، پس یا باید بر اساس غدیر ، یا علی (ع) بر مستند حاکمیت جامعه باشد ، و یا وفادران به غدیر همواره باید در انتظار چنین حاکمیتی تلاش کنند ، تا خود را از اضمحلال و استحاله و آلوده شدن به ظلمات تاریخ نجات دهند و بتوانند همواره در جنبه مثبت تاریخ زندگی کنند . اگر فاطمه (س) به نفی غدیر پس از رحلت رسول خدا (ص) اعتراض نکرده بود او و همة وفاداران به او در جنبه ظلمات تاریخ واقع می شدند ، و اگر علی (ع) هم به تحریک ابوسفیان در آن شرایط دست به شمشیر برده بود امید تحقق غدیر در آینده تاریخ و در آخرالزمان از بین می رفت ، پس ادامه غدیر یعنی ادامه راه به روش فاطمه (س) و علی (ع).

یکی از خصوصیات برجسته فرهنگی مردم توسعه یافته ، گوش دادن به حرف های افراد در همه موقعیت ها است. این خیلی ارتباطی ندارد به این که چقدر تحصیلات و مطالعه دارند، یا ساکن کدام استان باشند.  آنها این گونه بار می آیند. حتی اگر با شما موافق نباشند، اکثر اوقات به ایده یا حرف شما گوش می کنند. معمولا لبخند می زنند و شما اگر یک غریبه باشید و در میان آن ها بزرگ نشده باشید، تا سال های سال خیلی نمی فهمید که پشت آن لبخند تایید است یا تحمل. اتفاقا اگر متفاوت فکر کنند سعی می کنند با خوش رویی دیالوگ را تمام کنند و خیلی بحث نمی کنند. 

این گوش کردن خصوصیتی است که در فرهنگ ما ایرانی ها بسیار کمتر  وجود دارد. چرا؟
 چون احتمالا در پس ذهن اکثر ما خوب و صبورانه گوش کردن، خاصه وقتی طرف مقابل "مثل ما" فکر نمی کندیعنی کم آوردن! یعنی به او اجازه تسلط دادن! یعنی امتیاز دادن به او برای ما را ضربه فنی اندیشه ای کردن! یعنی یک دید منفی ناآگاهانه به خوب گوش کردن هست.

حتی این طور حس می کنم خیلی از ما ایرانیان ها که به مرحله گوش کردن رسیده ایم در دیالوگ با کسی که مخالف فکر می کند، خاصه روشنفکرها و روشنفکرنماها،  در ظاهر در سکوت هستیم برای گوش کردن، اما در اصل داریم یک فقره جواب تپل و مشتی در ذهن برای پاسخ مان مهیا می کنیم. یعنی در اصل نصف حواس مان به دیالوگ است و بقیه اش صرف تیز کردن چاقوی ذهن مان برای پاسخگویی است.

من خیال می کنم خوب گوش کردن مهم است، آنقدر که خوب حرف زدن نیست. شما اگر بروید بیوگرافی اندیشمندان بزرگ دنیا را مطالعه کنید، اکثرا آدم ها پر حرف، یا مباحثه گری نبوده اند، اما جملگی شنونده های خیلی خوبی بوده اند. چون این گوش کردن است که به اطلاعات شما می افزاید. اما حرف زدن به اطلاعات دیگران.  پس حتما نکته ای در این مساله است که از شنیدن برای ما انسان ها یک "فرصت" می سازد.