توسط شاهرخ احمدزاده
| پنجشنبه سوم دی ۱۳۹۴ | 12:0
كسى تو را به طور مطلق نمى پذيرد و كسى تو را به صورت مطلق نمى خواهد، اگر هم چنين بگويد يا دروغ گوست يا نمى فهمد چه مى گويد. تنها خداست كه تو و من و هر كس و هر چيز را به طور مطلق مى خواهد و ذره اى را حتى براى لحظه اى از خود بريده نمى داند.
................................................................
پ.ن : از کودکي ديوانه بودم،مادرم مي گفت:
از شانه ام هرروز مي چيده است شب بويي
فاضل نظری
مي نگارم تا دلم را شعله ور ،شجاع و بي قرار نگه دارم. در دلم همه ي آشوب ها و تضاد ها و غم ها و شادي هاي زندگي را احساس مي كنم اما مي كوشم تا آنها را مطيع آهنگي برتر سازم ، برتر از آهنگ عقل ، و حماسي تر از آهنگ دل....