ایران بحث

یاد مادر بزرگم به خیر که می گفت نمک دریا داروی دردهاست و هر سال تابستان ما که تن به آب شور دریا می زدیم او چمباتمه کنار دریای لاجوردی دانه بلور نمک جمع می کرد که بریزه تو غذا که بزنه به خیار  و بپاشه رو برف و یخ جلوی خانه ... می گفت اگه می خواهید سکته قلبی نکنید و سالم باشید نمک دریا بخورید چند بار من براش از بازار نمک دریا تهیه کردم و به حساسیت و دقت خودش همیشه می گفت نمک بسته کارخانه نه ها  ... ننه جان حتما نمک دریا بگیر

 دست و دلم بوی ریحان می دهد وقتی ازاو می نویسم. یاد مادر بزرگ مرحوم  را با خاظره نمک دریاچه خشکیده ارومیه یک جا آوردم نمکی که روی پاکت نایلونی اون نوشته شده بود
: "نمک دریاچه ارومیه. تهیه شده از مرغوب‌ترین نمک دریایی". وقتی  پاکت را باز می کردی، نمک دریاچه ارومیه را مزه‌مزه می کردی، انگار ذره‌های تن دریاچه ارومیه را مزه‌مزه می‌کردیم؛ ذره‌های تن یک عزیز از دست رفته.

الان می‌دانید حال چه کسی را دارم؟ حال کسی که پدرش سرطان دارد و نفس‌های آخر را می‌کشد، اما فرزندش، بی‌توجه به آنچه بر سر پدر می‌آید از سرمایه پدر خرج می‌کند و با پول پدر ـ‌پدری که در شرایط بحرانی بیماری تنها نیاز به توجه دارد‌‌ـ تفریح می‌کند. من الان دقیقا همچو حالی دارم. نمک دریاچه‌ای را روی خیار پوست‌کنده‌ام می‌ریزم که دارد خشک می‌شود و من هیچ کاری برای جلوگیری از خشک شدن‌ش، و مرگ او نکرده‌ام.

این چند خط ادای دین به مادر بزرگ و دریاچه‌ای است که  نمک پرورده اش بودیم و سر سفره ما جای داشت.